Perşembe, 06 Mayıs 2010 16:53

1 Yorumlar

Murat Tazegül

Demokrasi; en azından Tek Parti iktidarından sonra dilimizden hiç düşmeyen bir ideal... Başta politikacılar olmak üzere bir çok kesimden söz erbabı demokrasinin erdemlerinden, onun kaçınılmazlığından bahsetmesine rağmen; Türkiye'de demokratik bir düzenin oluştuğu, demokrasinin tam anlamıyla yani; tüm kurum ve kurallarıyla işlerlik kazandığını iddia eden bir kişi de henüz yok. Eski Yargıtay Başkanı Sami Selçuk 1999'da Adli Yılı açış konuşmasında tüm devlet erkanının gözünün içine bakarak; sabıkalı bir Anayasaya sahip olduğumuzu ve bu nedenle devletimizin zorba olduğunu haykırmıştı. Yıllar geçti...

Ülkenin genel siyasal sistemi bir yana ve belki de daha önemlisi; şirketlerde, kuruluşlarda, dernek ve sendikalarda, üniversitelerde, siyasal partilerde, yerel yönetimlerden aile içindeki ilişkilere kadar, demokratik bir yapının oluştuğunu iddia etmek de pek mümkün değil. Bunun böyle olduğunu ispatlamaya lüzum yok. Eğer gerçekten, en azından bunların yarısında bir iyileşme olsaydı; demokrasi daha çok belli günlerdeki törenlerde, toplantılarda basma kalıp nutuklardaki basma kalıp bir sözcük olmaktan çıkardı. Demokrasiye atıf yapmadan geçilen bir hükümet toplantısı vb. düşünebiliyor musunuz? Yok böyle bir durum. Demek ki bir problem var ve sürekli o problemi hatırlatarak onu düzeltmeye yönelik icraatlardan söz ediliyor. Halk olarak bizler de aynı şeyi binlerce kez dinlememize rağmen tekar tekrar yinelenen vaatleri ilk defa dinlermiş gibi aşkla şevkle dinliyoruz.

Demokrasinin önce kafalarda yer etmesi gerektiğinin, davranışlara ve yaşantımıza yerleşmesi gerektiğinin en çarpıcı belirtisi de bu. Eğer vatandaş olarak bizler demokrasiyi anlayabilmiş ve gereklerini yerine getirebilmiş olsaydık, en azından elimizdeki gücün değerini bilseydik ne siyasal sistemimiz böyle olurdu, ne de ekonomik-sosyal hayatımız. Dolayısıyla demokrasi tek başına, müstakil, soyutlanmış bir şey değil, aksine her alandaki değerler birikiminin bir yansımasıdır. Ve bu değerlerin çeşitli alanlarda olduğu gibi siyaset alanında da ifadelendirilişidir.

Demokrasiye salt siyaset içinden bakınca, herkesin siyasi anlayışına, açıkcası çıkarına göre bir demokrasi fikri geliştirip ona inandığını görüyoruz. Eskiden seçimlerde tartışırdık:
"Efendim oy pusulalarında genel başkanın adı varmış-yokmuş; bir köyde bir sandık açılmamış seçip iptal edilmeliymiş; bir adayın adı yanlışmış, partinin amblemindeki hayvan sola değil sağa dönükmüş böyle de seçim olurmuymuş, bir parti sahte evrak vermiş böyle demokrasi mi olurmuş vb..." Kuralcılık içimize işlemiş. Yeri geldimi, çıkarımız oldumu kuralcı kesiliyor böylece demokrasiyi yaşatıp kolluyoruz güya. Kendimiz pişirip kendimiz yiyoruz. Buna da demokrasi diyoruz.

Daha bizim neye demokrasi dediğimiz bile belli değil. Anayasa'da değişiklik paketini TBMM'den canlı canlı izliyoruz işte...
Anayasa Mahkemesi, değişiklik paketinde geçen maddeleri Meclis'ten geçmesine rağmen iptal edebilir mi?
Kimse bunun cevabını veremiyor. Destekleyenlere göre iptal edilemez. Karşı olanlara göre, Mahkeme derhal iptal edecektir!
Sonuç: Partilerimiz kendilerine ve birbirlerine güvenmiyor ama anayasayı değiştirmeye kalkışıyor...
Demokrasi yolunda ufak ufak adımlar atılıyor, tamam kabul ediyoruz; ancak bu adımları nereye doğru atıyoruz netlik kazanmadı...
Meclis biraraya gelemezken, millet nasıl gelsin?
Birbirlerine bu kadar öfkeliyken hayırlı bir iş çıkacak mı acaba neticede? Zor görünüyor, milletçe yine dizlerimizi dövmeye hazır olalım...